SĄD
Jl 1,13-15.2,1-2; Ps 9,2-3.6.16.8-9; J 12,31b-32; Łk 11,15-26
Pan Jezus przed swoim cierpieniem i śmiercią oznajmia uczniom: „Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony” (J 12,31) (co podkreśla też dzisiejszy śpiew przed Ewangelią). W innym miejscu w Piśmie Świętym stwierdza: „Duch Święty, gdy przyjdzie, przekona świat (…) o sądzie - bo władca tego świata został osądzony” (J 16,8-11). Sąd polega tutaj na tym, iż szatan został definitywnie pokonany i stał się wielkim przegranym. Jezus Chrystus bowiem przez swoje Odkupienie wyzwala świat od grzechu i jego konsekwencji – w tym z „niewoli pod panowaniem diabła” (KKK 407) – ponieważ „przez grzech pierwszych rodziców diabeł uzyskał pewnego rodzaju panowanie nad człowiekiem, chociaż człowiek pozostaje wolny” (KKK 407). Chrzest, który zawdzięczamy Odkupieniu, usuwa grzech pierworodny, a zatem wyzwala z mocy Złego i przenosi do Królestwa Bożego pod panowanie Boga (który jest wszechmogący, kocha i daje wolność człowiekowi). Diabeł jednak nadal istnieje i działa i ci, którzy odwracają się od Stwórcy, mogą ponownie dostać się pod jego szczególny wpływ. Królestwo Boże, obecne już w świecie, nie jest jeszcze całkowicie zrealizowane, co stanie się na końcu czasów (zob. KKK 671). „W Królestwo to uderzają jeszcze złe moce, nawet jeśli zostały one zwyciężone u podstaw przez Paschę Chrystusa; do chwili, gdy wszystko zostanie Mu poddane” (KKK 671). Jak mówi Katechizm: „Dopuszczenie przez Boga działania Szatana jest wielką tajemnicą” (KKK 395). Wiemy jednak, że we wszelkich atakach złego ducha, możemy zwracać się o pomoc do Jezusa Chrystusa, powołując się na owoce Jego Odkupienia. Fakt Odkupienia gwarantuje skuteczność modlitw, a zwłaszcza posługi księży egzorcystów.
W dzisiejszej Ewangelii słyszymy, że Chrystus wyrzucał złe duchy; ma On całkowitą władzę nad nimi – jest Bogiem i muszą być Mu posłuszne. Co więcej, Jezus je stworzył (zob. KKK 331) – nie jako złe, lecz jako dobre (stały się upadłymi aniołami, bo odrzuciły Boga). „Diabeł bowiem i inne złe duchy zostały stworzone przez Boga jako dobre z natury, ale same uczyniły się złymi” (KKK 391). W Ewangelii Jezus podkreśla swoją moc i władzę nad demonami poprzez porównanie: „Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze całą broń jego, na której polegał, i łupy jego rozda”. Podkreśla też nadejście Królestwa Bożego: „Jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże”. Jezus jednak ostrzega, aby ludzie przez grzechy i odwracanie się od Stwórcy nie sprowadzili na siebie nieszczęścia: „Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem. Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedem innych duchów złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni”.
Bóg jednak nad wszystkim czuwa. Nawrócenie zaś, troska o relację z zawsze kochającym Stwórcą prowadzi do usuwania przez Boga konsekwencji naszych grzechów. Stąd wezwanie w dzisiejszym I czytaniu do pokuty, która oznacza podjęcie pracy nad sobą. Jahwe bowiem ostatecznie „odda każdemu według jego postępowania” (Mt 16,27). Ostrzegał zatem Izraela przed niewolą ze strony obcego i potężnego narodu: „Jak zorza poranna rozciąga się po górach lud wielki a mocny, któremu równego nie było od początku i nie będzie po nim nigdy aż do lat przyszłych pokoleń” (I czytanie).
Bóg jest jedynym Panem i jedynym Zbawicielem. Zwracając się do Niego o pomoc i nawracając się, człowiek może liczyć na Jego moc i wyzwolenie z wszelkich zagrożeń (nie tylko od złych duchów). Wraz z psalmistą może wołać: „Pan będzie sądził ten świat sprawiedliwie. Chwalić Cię będę, Panie całym moim sercem, opowiem wszystkie cudowne Twe dzieła. Cieszyć się będę i radować Tobą, zaśpiewam psalm na cześć Twego imienia, Najwyższy. Rozgromiłeś pogan, wygubiłeś grzeszników, na wieki wymazałeś ich imię. Poganie wpadli do dołu, który sami kopali, w sidle przez nich ukrytym noga ich uwięzła. A Pan zasiada na wieki, przygotował swój tron, by sądzić. Sam będzie sądził świat sprawiedliwie, rozstrzygał bezstronnie sprawy narodów.”
W dzisiejszej Ewangelii słyszymy, że Chrystus wyrzucał złe duchy; ma On całkowitą władzę nad nimi – jest Bogiem i muszą być Mu posłuszne. Co więcej, Jezus je stworzył (zob. KKK 331) – nie jako złe, lecz jako dobre (stały się upadłymi aniołami, bo odrzuciły Boga). „Diabeł bowiem i inne złe duchy zostały stworzone przez Boga jako dobre z natury, ale same uczyniły się złymi” (KKK 391). W Ewangelii Jezus podkreśla swoją moc i władzę nad demonami poprzez porównanie: „Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze całą broń jego, na której polegał, i łupy jego rozda”. Podkreśla też nadejście Królestwa Bożego: „Jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże”. Jezus jednak ostrzega, aby ludzie przez grzechy i odwracanie się od Stwórcy nie sprowadzili na siebie nieszczęścia: „Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem. Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedem innych duchów złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni”.
Bóg jednak nad wszystkim czuwa. Nawrócenie zaś, troska o relację z zawsze kochającym Stwórcą prowadzi do usuwania przez Boga konsekwencji naszych grzechów. Stąd wezwanie w dzisiejszym I czytaniu do pokuty, która oznacza podjęcie pracy nad sobą. Jahwe bowiem ostatecznie „odda każdemu według jego postępowania” (Mt 16,27). Ostrzegał zatem Izraela przed niewolą ze strony obcego i potężnego narodu: „Jak zorza poranna rozciąga się po górach lud wielki a mocny, któremu równego nie było od początku i nie będzie po nim nigdy aż do lat przyszłych pokoleń” (I czytanie).
Bóg jest jedynym Panem i jedynym Zbawicielem. Zwracając się do Niego o pomoc i nawracając się, człowiek może liczyć na Jego moc i wyzwolenie z wszelkich zagrożeń (nie tylko od złych duchów). Wraz z psalmistą może wołać: „Pan będzie sądził ten świat sprawiedliwie. Chwalić Cię będę, Panie całym moim sercem, opowiem wszystkie cudowne Twe dzieła. Cieszyć się będę i radować Tobą, zaśpiewam psalm na cześć Twego imienia, Najwyższy. Rozgromiłeś pogan, wygubiłeś grzeszników, na wieki wymazałeś ich imię. Poganie wpadli do dołu, który sami kopali, w sidle przez nich ukrytym noga ich uwięzła. A Pan zasiada na wieki, przygotował swój tron, by sądzić. Sam będzie sądził świat sprawiedliwie, rozstrzygał bezstronnie sprawy narodów.”
Przeczytaj Słowo Boże:
(Jl 1,13-15.2,1-2)
Przepaszcie się, a płaczcie, kapłani; narzekajcie, słudzy ołtarza, wejdźcie i nocujcie w worach, słudzy Boga mojego, bo zniknęła z domu Boga waszego ofiara pokarmowa i płynna. Zarządźcie święty post, zwołajcie uroczyste zgromadzenie, zbierzcie starców, wszystkich mieszkańców ziemi do domu Pana, Boga waszego, i wołajcie do Pana: Ach, biada! Co za dzień! Bliski jest dzień Pański, a przyjdzie on jako spustoszenie od Wszechmogącego. Dmijcie w róg na Syjonie, a wołajcie na górze mej świętej! Niechaj zadrżą wszyscy mieszkańcy kraju, bo nadchodzi dzień Pański, bo jest już bliski. Dzień ciemności i mroku, dzień obłoku i mgły. Jak zorza poranna rozciąga się po górach lud wielki a mocny, któremu równego nie było od początku i nie będzie po nim nigdy aż do lat przyszłych pokoleń.
(Ps 9,2-3.6.16.8-9)
REFREN: Pan będzie sądził ten świat sprawiedliwie
Chwalić Cię będę, Panie całym moim sercem,
opowiem wszystkie cudowne Twe dzieła.
Cieszyć się będę i radować Tobą,
zaśpiewam psalm na cześć Twego imienia, Najwyższy.
Rozgromiłeś pogan, wygubiłeś grzeszników,
na wieki wymazałeś ich imię.
Poganie wpadli do dołu, który sami kopali,
w sidle przez nich ukrytym noga ich uwięzła.
A Pan zasiada na wieki,
przygotował swój tron, by sądzić.
Sam będzie sądził świat sprawiedliwie,
rozstrzygał bezstronnie sprawy narodów.
(J 12,31b-32)
Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony. A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie.
(Łk 11,15-26)
Gdy Jezus wyrzucał złego ducha, niektórzy z tłumu rzekli: Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzuca złe duchy. Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba. On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy, to przez kogo je wyrzucają wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże. Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze całą broń jego, na której polegał, i łupy jego rozda. Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza. Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem. Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedem innych duchów złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzedni.
