ŚCIEŻKI BOŻE
Lb 24,2-7.15-17a; Ps 25,4-9; Ps 85,8; Mt 21,23-27
„Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń, Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.” Daj mi poznać Twoje drogi, Panie – nie tylko poznać, ale i naucz mnie nimi chodzić. Twoje ścieżki są ścieżkami życia w obfitości (zob. J 10,10); życia w prawdzie o tym, co dla nas najlepsze. Pokaż mi je i naucz nimi chodzić, ale będzie mi łatwiej, gdy będziesz szedł ze mną i prowadził według Twych pouczeń. Nie w sobie bowiem pokładam nadzieję, ale w Tobie Boże i Zbawco. „Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, na swoją miłość, która trwa od wieków. Tylko o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu, ze względu na dobroć Twą, Panie. Dobry jest Pan i prawy, dlatego wskazuje drogę grzesznikom. Pomaga pokornym czynić dobrze, pokornych uczy dróg swoich”. Być pokornym to stawać w prawdzie o sobie: o swojej niesamowystarczalności i kruchości, potrzebie pomocy i oczekiwać jej od wszechmogącego Boga.
Być pokornym to także dostosowywać się do prawdy o rzeczywistości. W Ewangelii Jezus zadaje pytanie arcykapłanom i starszym ludu zarzucającym Mu pewne rzeczy: „Skąd pochodzi chrzest Janowy: z nieba czy od ludzi?” Ale im nie zależy na prawdzie, lecz na własnej subiektywnej korzyści – „Zastanawiali się między sobą: ‘Jeśli powiemy: «z nieba», to nam zarzuci: «Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?» A jeśli powiemy: «od ludzi», boimy się tłumu, bo wszyscy uważają Jana za proroka’”. W głębi swego wnętrza znają lub przewidują odpowiedź na pytanie, bo „WSZYSCY uważają Jana za proroka”. Jeśli zaś chrzest Janowy pochodzi z nieba, to czemu mu nie uwierzyli i nie nawrócili się? W swojej pysze bardziej ‘kochają siebie’ niż prawdę; sami chcą o niej stanowić i nie chcą się do niej dostosować. Jakże więc Bóg może prowadzić ich swoimi ścieżkami w prawdzie? Nie ma dla nich znaczenia, jakiej odpowiedzi udzieli Jezus. Wolą iść własną drogą.
Nie bądźmy tacy jak oni. Słuchajmy Słowa Bożego ukazującego ścieżki życia, dostosowujmy się do przekazywanej prawdy, do pouczeń Bożych. Nie bądźmy jak ci, którzy lekceważyli wyrocznię syna Beora, o której słyszeliśmy w I czytaniu: „Wyrocznia męża, który wzrok ma przenikliwy; wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże, który ogląda widzenie Wszechmocnego, a w wiedzy Najwyższego ma udział”.
Być pokornym to także dostosowywać się do prawdy o rzeczywistości. W Ewangelii Jezus zadaje pytanie arcykapłanom i starszym ludu zarzucającym Mu pewne rzeczy: „Skąd pochodzi chrzest Janowy: z nieba czy od ludzi?” Ale im nie zależy na prawdzie, lecz na własnej subiektywnej korzyści – „Zastanawiali się między sobą: ‘Jeśli powiemy: «z nieba», to nam zarzuci: «Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?» A jeśli powiemy: «od ludzi», boimy się tłumu, bo wszyscy uważają Jana za proroka’”. W głębi swego wnętrza znają lub przewidują odpowiedź na pytanie, bo „WSZYSCY uważają Jana za proroka”. Jeśli zaś chrzest Janowy pochodzi z nieba, to czemu mu nie uwierzyli i nie nawrócili się? W swojej pysze bardziej ‘kochają siebie’ niż prawdę; sami chcą o niej stanowić i nie chcą się do niej dostosować. Jakże więc Bóg może prowadzić ich swoimi ścieżkami w prawdzie? Nie ma dla nich znaczenia, jakiej odpowiedzi udzieli Jezus. Wolą iść własną drogą.
Nie bądźmy tacy jak oni. Słuchajmy Słowa Bożego ukazującego ścieżki życia, dostosowujmy się do przekazywanej prawdy, do pouczeń Bożych. Nie bądźmy jak ci, którzy lekceważyli wyrocznię syna Beora, o której słyszeliśmy w I czytaniu: „Wyrocznia męża, który wzrok ma przenikliwy; wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże, który ogląda widzenie Wszechmocnego, a w wiedzy Najwyższego ma udział”.
Przeczytaj Słowo Boże:
PIERWSZE CZYTANIE (Lb 24,2-7.15-17a)
Gdy Balaam podniósł oczy i zobaczył Izraela rozłożonego obozem według swoich pokoleń, ogarnął go Duch Boży i zaczął głosić proroctwo swoje, mówiąc:
„Wyrocznia Balaama, syna Beora;
wyrocznia męża, który wzrok ma przenikliwy;
wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże,
który ogląda widzenie Wszechmocnego,
który pada, a oczy mu się otwierają.
Jakubie, jakże piękne są twoje namioty,
mieszkania twoje, Izraelu!
Jak szerokie doliny potoków,
jak ogrody nad brzegiem strumieni
lub jak aloes, który Pan sadził,
i jak cedry nad wodami.
Płynie woda z jego wiader,
a zasiew jego ma wilgoć obfitą;
król jego wiele mocniejszy niż Agag,
królestwo jego w górę wyniesione».
I wygłosił swoje proroctwo, mówiąc:
«Wyrocznia Balaama, syna Beora;
wyrocznia męża, który wzrok ma przenikliwy;
wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże,
który ogląda widzenie Wszechmocnego,
a w wiedzy Najwyższego ma udział,
który pada, a oczy mu się otwierają.
Widzę go, lecz jeszcze nie teraz,
dostrzegam go, ale nie z bliska:
wschodzi Gwiazda z Jakuba,
a z Izraela podnosi się berło”.
PSALM RESPONSORYJNY (Ps 25,4bc-5ab,6-7bc,8-9)
Refren: Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, *
naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń, *
Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.
Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, *
na swoją miłość, która trwa od wieków.
Tylko o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu, *
ze względu na dobroć Twą, Panie.
Dobry jest Pan i prawy, *
dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
Pomaga pokornym czynić dobrze, *
pokornych uczy dróg swoich.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Ps 85,8)
Okaż nam, Panie, łaskę swoją,
i daj nam swoje zbawienie.
(Mt 21,23-27)
Gdy Jezus przyszedł do świątyni i nauczał, przystąpili do Niego arcykapłani i starsi ludu z pytaniem: „Jakim prawem to czynisz? I kto Ci dał tę władzę?” Jezus im odpowiedział: „Ja też zadam wam jedno pytanie; jeśli odpowiecie Mi na nie, i Ja powiem wam, jakim prawem to czynię. Skąd pochodzi chrzest Janowy: z nieba czy od ludzi?” Oni zastanawiali się między sobą: „Jeśli powiemy: «z nieba», to nam zarzuci: «Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?» A jeśli powiemy: «od ludzi», boimy się tłumu, bo wszyscy uważają Jana za proroka”. Odpowiedzieli więc Jezusowi: „Nie wiemy”. On również im odpowiedział: „Więc i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię”.
