MOC ZBAWCZA
Rz 4,20-25; Ps: Łk 1,68-75; Mt 5,3; Łk 12,13-21
„Bóg lud swój nawiedził i wyzwolił. I wzbudził dla nas moc zbawczą w domu Dawida. Jak zapowiedział od dawna przez usta proroków, że nas wybawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą. (…) Da nam, że z mocy nieprzyjaciół wyrwani, służyć Mu będziemy bez trwogi”. Bóg wzbudził dla nas „Moc zbawczą”. Jest nią Jezus Chrystus, Jednorodzony Syn Ojca, który stał się człowiekiem dla naszego zbawienia. Ma „wszelką władzę w niebie i na ziemi” (Mt 28,18). Jest wszechmocny i nieskończenie nas kocha. Wierzmy Mu, choć czasem stajemy w obliczu zła, trudności i cierpienia. On zawsze czuwa nad nami i nigdy nie zawiedzie tych, którzy w Nim pokładają nadzieję (por. Ps 25,3). „Abraham nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się wzmocnił w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu i był przekonany, że mocen jest On również wypełnić, co obiecał” – przypomina dzisiejsze I czytanie.
Pokładajmy nadzieję w Bogu, a nie w sobie samych, w naszych bliźnich, czy w rzeczach materialnych. Jak mówi Chrystus: „Nawet gdy ktoś opływa we wszystko, życie jego nie jest zależne od jego mienia”. Szukajmy więc poczucia bezpieczeństwa w Bogu, który jest „Mocą zbawczą”. Bądźmy bogaci w ufność przed Bogiem „bogatym w miłosierdzie” (Ef 2,4).
Pokładajmy nadzieję w Bogu, a nie w sobie samych, w naszych bliźnich, czy w rzeczach materialnych. Jak mówi Chrystus: „Nawet gdy ktoś opływa we wszystko, życie jego nie jest zależne od jego mienia”. Szukajmy więc poczucia bezpieczeństwa w Bogu, który jest „Mocą zbawczą”. Bądźmy bogaci w ufność przed Bogiem „bogatym w miłosierdzie” (Ef 2,4).
Przeczytaj Słowo Boże:
(Rz 4,20-25)
Abraham nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się wzmocnił w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu i był przekonany, że mocen jest On również wypełnić, co obiecał. Dlatego też poczytano mu to za sprawiedliwość. A to, że poczytano mu, zostało napisane nie ze względu na niego samego, ale i ze względu na nas, jako że będzie poczytane i nam, którzy wierzymy w Tego, co wskrzesił z martwych Jezusa, Pana naszego. On to został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia.
(Ps: Łk 1,68-75)
REFREN: Wielbimy Boga, bo swój lud wyzwolił.
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
bo lud swój nawiedził i wyzwolił.
I wzbudził dla nas moc zbawczą
w domu swojego sługi Dawida.
Jak zapowiedział od dawna
przez usta swych świętych proroków.
Że nas wybawi od naszych nieprzyjaciół
i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą.
Że naszym ojcom okaże miłosierdzie
i wspomni na swe święte przymierze.
Na przysięgę, którą złożył
ojcu naszemu, Abrahamowi.
Da nam, że z mocy nieprzyjaciół wyrwani,
służyć Mu będziemy bez trwogi,
w pobożności i sprawiedliwości przed Nim
po wszystkie dni nasze.
(Mt 5,3)
Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
(Łk 12,13-21)
Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem. Lecz On mu odpowiedział: Człowieku, któż Mię ustanowił sędzią albo rozjemcą nad wami? Powiedział też do nich: Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia. I opowiedział im przypowieść: Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał sam w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów. I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe zboże i moje dobra. I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj! Lecz Bóg rzekł do niego: Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował? Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.
